ผมชื่ออ๊อกคร้าบบบบ

ตอนนี้ มาพเนจรที่ซิดนีย์แล้ว มีไรก็เข้าไปดูที่ http://octsydney.pantown.com/ นะครับ

ในวันที่ 1 เมษายน 2549 ที่ผ่านมานี้ ผมทำงานเป็น Sound engineer ให้กับบริษัท Mixtrack จำกัด มาเป็นเวลาครบ 3 ปีบริบูรณ์ และมันก็เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะทำงานด้วย ผมเสนอใบลาออกให้แก่ท่านผู้บริหารบริษัท เพื่อรอรับการอนุมัติ ในใจรู้สึกสับสนไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งเศร้า ทั้งเสียดาย แต่ในส่วนลึกๆ รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก(ทั้งๆที่รู้ว่า ต่อจากนี้ อาจจะต้องรับภาระเรื่องการใช้จ่ายมากขึ้น) ผมคงอดทนอะไรมาเยอะแล้ว จึงง่ายในการตัดสินใจครั้งนี้ ยังงัยก็ไม่รู้

รู้เพียงอย่างเดียวว่า เชื่อว่าตัวเอง คงไม่ปล่อยให้ตัวเอง ครอบครัว และคนรักอดตายอย่างแน่นอน ที่นี่ให้อะไรผมเยอะ และผมก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่า "ประสบการณ์ทั้งดีและทั้งเลวร้ายทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น"

...... มันยังคงอยู่ในใจผมตลอดไป

ขอให้เพื่อนๆทุกท่าน จงประสบแต่ความรักที่สดใส และมอบความรักให้กับผู้อื่น โลกหมุนด้วยความรัก ความรักเป็นฟันเฟืองสำคัญในการดำรงอยู่ของมนุษยชาติ ทุกชาติพันธุ์ ทุกศาสนา ต่างก็ต้องมอบความรักให้แก่กันนะคับ ต่อให้โลกเป็นอย่างไร ถ้าเรามความรักให้แก่กัน เราก็จะอยู่ได้อย่างมีความสุข สงบ...

แล้วอย่าลืมวันสำคัญทางพุทธศาสนาของเรานะครับ ใช่คับ วันวิสาขบูชา.....(แป๋วววววววว....)

 เป็นปีใหม่ที่น่าเบื่อที่สุดในชีวิตผม ผมไม่เคยท้อแท้ ผมไม่เคยสิ้นหวัง ไม่เคยเหนื่อยหน่าย ๆ ไม่หยุด ไม่พัก

แต่ผมเบื่อเพื่อนร่วมงาน ขอโทษที่อัพ แต่เรื่อง เห้ เห้ ผมอยากได้กำลังใจหวะ....

สวัสดีปีใหม่ ทุกท่านครับ ขอให้มีความสุขมากๆ อย่าทุกข์เหมือนผมครับ

 พักผ่อนยาวแล้วครับ เริ่มตั้งแต่วันที่ 5 ไปจนวันที่ 12 รู้สึกชีวิตจะหายเครียดไปเยอะ แต่ก็ต้องกลับมาเผชิญชีวิตการทำงานอีกแล้ว ในวันพุ่งนี้.  ช่วงที่ลาหยุดนี้ มีโอกาสได้ไปขึ้น ดอยมาครับ  ขับรถไปกับคุณพ่อคุณแม่ เราเริ่มการเดินทาง ด้วยจุดหมายปลายทางแรก คือเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์  มันมาก ขับรถขึ้นดอยที่มีความชันมาก และใช้เวลากว่าชั่วโมง มันโคดๆ แต่ก็เหนื่อยโคดๆ เช่นกัน แล้วก็ซัดยาวเลยครับ ดอยแม่สลอง ขึ้นดอยที่นี่โหดกว่า เขาค้อหลายเท่า เพราะว่าทางชันกว่ามาก สองเลน ขึ้นเนินตลอด ลงก็สุดๆ ขึ้นก็สุดๆ ด้านขวาของทางเป็นเหวตลอด สวยงามมากจิงๆ อยากให้ทุกคนลองไปสัมผัสดูนะคับ มันมากๆ

ก่อนกลับแวะวัดร่องขุน ได้เจอจารย์ เฉลิมชัยเลยชักรูปซักหน่อย ฮ่าๆๆๆๆๆ มันส์คับ งานนี้

  วันเกิดปีนี้(1 ต.ค.) ยังคงต้องทำงานต่อไป บนกองงานที่มโหฬารตรงหน้า และปัญหาอุปสรรคอีกเพียบ เบื่อชีวิตจิงๆ ช่วงนี้ แล้วไอ้ที่ไซท์งาน ก็ดันเจอกับบุคลากร จำพวกเห้อีก อุตส่าห์หนีจากออฟฟิซได้แล้วเชียว ทำให้รู้ว่า ไม่ว่าจะสเกลใหญ่สเกลเล็ก ปัญหาบุคลากรงี่เง่านั้น ต่างกันที่จำนวนเท่านั้นเอง เฮ้อ เบื่ออิ๊บอ๋าย....

   นี่เป็นความประทับใจหนึ่งที่ผมมีต่องานที่ทำ ภาพนี้ถ่ายที่ห้องบันทึกเสียง Gecco  วันนั้นเป็นการบันทึกเสียงเพลงเห่เรือ ซึ่งได้ครูแจ้ง คล้ายสีทอง (ศิลปินแห่งชาติ)มาเป็นผู้ขับร้อง  ผมเชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ยินเสียงขับเสภา ที่เราเคยฟังกันมาตั้งแต่เด็ก๐ ผมเชื่อว่า เสียงที่พวกเราเคยได้ยินมานั้น 80-90 % น่าจะเป็นเสียงของครูแจ้ง ท่านนี้นี่เอง ปัจจุบัน ท่านแทบจะเป็น คนสุดท้าย ที่ขับเสภาได้ไพเราะเพราะพริ้ง(โห)ขนาดน้าน  แล้วนะ เราทุกคนควรช่วยกันอนุรักษ์ดนตรีไทย รวมถึงวัฒนธรรมที่ดีงามของไทยเราไว้นะครับ......

โม้มาตั้งนาน ที่บันทึกกันในวันนั้น เป็นส่วนหนึ่งของงาน "สยามนิรมิต" ซึ่งเป็นการแสดงประกอบ เทคนิคพิเศษ โดยมีโรงละครที่เป็นที่สุดของไทย และน่าจะเป็นของโลกเสียด้วย งบประมาณ 1500 ล้าน นั้นคงช่วยเนรมิตความวิจิตรตระการตาได้เป็นอย่างดี หวังว่าเราคงช่วยกันสนับสนุน และช่วยกันทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมไทย ให้คงอยู่สืบไปกันนะครับ

* หลายคนที่สนใจดนตรีไทย คงทราบว่า คนขวาสุดในรูป คือ พี่ประสาร แฟนพันธุ์แท้ ดนตรีไทยนะครับ งานนี้ พี่เค้ามาช่วย ให้คำปรึกษาใน part ของงานดนตรีไทยครับ 

 เมื่อวันศุกร์ไปรับปริญญาน้องเค็งมา โคดเหนื่อยเลยครับท่าน ตามกำหนดการเค้าต้องออกจากหอประชุมประมาณ 4 โมง  ผมลางานตั้งแต่บ่าย ไปถึงเกษตร ตั้งแต่ 3 โมง เชื่อมั้ยคับ 4.20 พึ่งจะประกาศชื่อน้องสาวสุดที่รักเอง ป๊ะจ้าววววววว  เดินรอบงานประมาณ 32 รอบ จนเจอแฟนเค็ง และน้องกวาง(มั้ง) เออว่าแต่น้องกวางเนี่ยใครอ่ะ(ใครก็ได้บอกทีครับ) รอจนถึง ทุ่มนึง ผมลืมบอกไปว่า ผมมีประชุมที่อโศก ตอนทุ่มนึงเหมือนกัน พอเจอเจ้าเค็ง ก็สปีดสุดๆ ถ่ายรูปได้ 3-4 รูป ผมก็บึ่งรถมาประชุม ปรากดว่า มาถึงที่ประชุม 19.45 คับท่าน โอย ไม่อยากจะเชื่อเล้ยยยยยยยย

ไม่เข้าใจ ว่าจะมีไอ้Blog นี่ทำมัยก๊านน...   แต่เพื่อนผมที่สวนฯมีกันหมด ทั้งนายคิ้ง นายยอด นายคง นายอิ๊ค โหมีกันหมด

ไอ้ผมจะตกยุคก็คงจะไม่ได้ แล้วมันจะมีไรเขียนวะเนี่ย ป๊ะจ้าว....